bittersweet

Di ito inaasahan at di ito ginugusto.

Sabi ng iba, tulak din daw ng tadhana. Sabi ng iba, may dahilan, may sanhi at bunga.

Pero parang ang gulo di ba? Pano mo malalaman kung aksidente o tinadhana ang isang pangyayari?

Tsaka lahat ba ng aksidente ay di maganda? Pano kung sa huli’y ginusto mo na ito at inisip na maaaring gawa na ito ng tadhana?

Pero paano rin kung ayawan mo na ito? Paano kung napagisip-isip mo na di talaga nabibilang sa buhay mo ang aksidente at hanggang aksidente na lang ito?

Paano kung naulit ang aksidente? Aksidente pa rin ba ang tawag dun o katangahan na?

Mas mahal ko na ngayon ang aircon buses kumpara sa fx.

Mas maluwag at garantisadong gumagana ang aircon. Minsan kasi, ang fx ay parang oven… Siksikan pa…Kadalasan, sa ibabaw pa dumadaan kaya natatrapik.

Ergo, lagi na akong magbubus.

—

Ang kantang ito ay tumutugtog sa aircon bus na sinakyan ko nung pauwi na ako. Share ko lang haha. Nakaka-lss eh…

Careless Whisper

-George Michaels-

Time can never mend the careless whispers of a good friend
To the heart and mind, ignorance is kind
there’s no comfort in the truth
pain is all you’ll find

Should’ve known better

I feel so unsure
as I take your hand and lead you to the dance floor
as the music dies, something in your eyes
calls to mind the silver screen
and all its sad good-byes

I’m never gonna dance again
guilty feet have got no rhythm
though it’s easy to pretend
I know you’re not a fool

Should’ve known better than to cheat a friend
and waste the chance that I’ve been given
so I’m never gonna dance again
the way I danced with you

Time can never mend
the careless whispers of a good friend
to the heart and mind
ignorance is kind
there’s no comfort in the truth
pain is all you’ll find

I’m never gonna dance again
guilty feet have got no rhythm
though it’s easy to pretend
I know you’re not a fool

Should’ve known better than to cheat a friend
and waste this chance that I’ve been given
so I’m never gonna dance again
the way I danced with you

Never without your love

Tonight the music seems so loud
I wish that we could lose this crowd
Maybe it’s better this way
We’d hurt each other with the things we’d want to say

We could have been so good together
We could have lived this dance forever
But noone’s gonna dance with me
Please stay

And I’m never gonna dance again
guilty feet have got no rhythm
though it’s easy to pretend
I know you’re not a fool

Should’ve known better than to cheat a friend
and waste the chance that I’ve been given
so I’m never gonna dance again
the way I danced with you

(Now that you’re gone) Now that you’re gone
(Now that you’re gone) What I did’s so wrong
that you had to leave me alone

Eto, eto na yun. Maaayos na ang buhay ko sa wakas.

Pero hindi pala.

Nagbigay muli ang tadhana ng isang pagkakataon.

Eto, eto na talaga yun. Sa pagkakataong ito, aayusin ko na ang mga dapat ayusin.

Pero hindi na naman.

Pero ngayon, iba na…

At sa wakas, nangyari na ang mga nararapat, nabitawan na ang mga salitang dapat sambitin at higit sa lahat, nagkaroon ng kasunduan. Kung para ito sa tama, sa mas nakabubuti, panahon lang ang makakatulong sa paghusga.

—

Nung wednesday, medyo nagdadrama ako. Bakit? Marami lang talagang madramang nangyayari sa buhay. Eto ang text message na sinend ko sa COF (Circle of Friends, group text sa KNN Manila Bureau, exclusive to senior reporters only.) …

"Sabi ni Kurt Cobain, isang henyong musikero, no one dies a virgin because life fucks us all…

Naniniwala ako dun. May mga pagkakataong gusto mo lang magwala dahil kung anu-anong laro ang binabato sa’yo ng buhay at tadhana. Tapos, ang problema pa d’yan, di mo alam kung paano lumaban, kasi di mo alam pinaglalaban mo… Kasi di mo alam kung ano ang gusto mo…"